و گناهى از او بردارد و درجه‌اى از او بالا برد و چون در خانه را بكوبد ، درهاى آسمان به رويش باز شوند و چون به هم رسند و به هم دست دهند و هم را در آغوش كشند ، خدا رو بدان‌ها كند و نزد فرشته‌ها بدان‌ها ببالد و مىفرمايد : نگاه كنيد به اين دو بندهء من كه در راه من همديگر را ديدن كردند و به هم دوستى نمودند ، بر من سزا است كه آنها را به آتش شكنجه نكنم پس از اين ايستگاه ، و چون برگردد به شمارهء دم زدن و گامى كه برداشته و سخنى كه گفته ، فرشته دنبالش آيند و او را از گرفتارىهاى دنيا و آسيب‌هاى ديگر سراى نگهدارند تا مانند همان شب از سال آينده و اگر در اين ميان از جهان برود ، از حساب ، معاف شود ، و اگر ديدار شده هم از حق ديداركننده بشناسد آنچه را ديداركننده از حق او شناخته او هم مانند مزد او را دارد . ( 1 ) 2 - از اسحاق بن عمار ، از امام صادق ( ع ) فرمود : به راستى دو مؤمن هر گاه يك ديگر را در آغوش كشند رحمت آنها را فراگيرد و هر گاه به هم چسبند و از آن جز رضاى خدا نخواهند و غرض دنيوى نداشته باشند ، به آنها گفته شود : آمرزيده‌ايد و زندگى را از سر گيريد ، و چون براى پرسش و پاسخ به هم رو آورند ، فرشته‌ها به هم گويند : از آنها دور شويد كه با هم رازى دارند و خدا آنها را زير پرده داشته . اسحق گويد : گفتم : قربانت ، هر سخنى كه گويند ، نوشته نشود با اين كه خدا عز و جل ( 18 سوره ق ) فرمايد : « هيچ گفته‌اى به زبان نياورد جز آنكه نزد او رقيب و عتيد باشد » گويد : امام صادق ( ع ) آه عميقى كشيد و سپس گريست تا آنكه اشكش ريشش را خيس